چرا استغاثه تنها راهکار رسیدن به ظهور است؟

تمامی نظام خلقت بر اساس ساختاری ریاضی آفریده شده است و انسان به‌عنوان نقطه مرکزی آفرینش از این قاعده مستثنی نیست. این ریاضیات هم از نفس انسان سرچشمه گرفته و هم بر نفس انسان مترتب است؛ درنتیجه شناخت فرمول‌ها و قواعد به‌کاررفته در آفرینش جهان برای انسان واجب است. ذات ریاضیات بر پایه اعداد، فرمول‌ها و قواعد بنا شده؛ درنتیجه شناخت قدر و اندازه حقیقی انسان در نظام خلقت، اولین نیاز هر انسانی است که می‌خواهد خود را به‌درستی شناخته و جایگاه خود در نظام خلقت را به‌درستی ادراک کند‌. وجود انسان حد و اندازه ریاضی مخصوص به خود را دارد که به 5 بخش تقسیم می‌شو.:

۱. حد جسم و بدن که ویژگی‌هایی مانند حجم، وزن، شکل و ساختار کلی بدن را دربرمی‌گیرد. به سبب این ویژگی، انسان عاشق و مجذوب جماداتی مانند ثروت است.

۲. حد کمالات گیاهی که ویژگی‌هایی مانند رشد، تغذیه، تولیدمثل و ... را دربرمی‌گیرد و براساس این ویژگی‌ها، انسان مجذوب کمالاتی مانند قدرت بدنی، زیبایی، فرزندآوری و ... است.

۳. حد کمالات حیوانی که براساس وجود آن‌ها، انسان شیفته تشکیل خانواده، قدرت، شهوت، غضب، مقام، خدمت به هم‌نوع و غیرهم‌نوع است. در محدوده این ۳ گروه از کمالات، انسان با حیوانات مشترک بوده و نهایت رشد او در این محدوده هم تبدیل شدن به حیوانی موفق و مبادی آداب اجتماعی است. انسان حتی اگر فردی دیندار باشد اما خود را با ویژگی‌ها و کمالات این سه محدوده تعریف کند در نهایت به حیوانی مذهبی تبدیل می‌شود.  

۴. حد کمالات عقلانی که براساس آن، انسان به‌دنبال کسب علوم، کشف فرمول‌ها و سردرآوردن از قواعد جهان است. فرشتگان هم در همین محدوده از وجود معنا می‌شوند. عقل به عنوان وسیلۀ تمیز میان درست و نادرست و ابزار کشف قواعد ممکن است تحت تاثیر قوۀ واهمه و میل انسان به کمالات حیوانی قرار گرفته و کارایی خود را در تشخیص درست و نادرست، از دست بدهد.

۵. کمالات انسانی که به‌واسطه دمیده شدن روح خدا در انسان وجود دارد و شامل میل و طلب بینهایت شدن است. نفرت از محدودیت و تمایل انسان به کسب کمالات بینهایت، مشخصه بعد انسانی وجود است و قابلیت تربیت نامحدود انسان هم از همینجا سرچشمه می‌گیرد. انسان تنها در این بخش از وجود است که با سایر موجودات متمایز و متفاوت بوده و میتوان به او نام انسان را اطلاق کرد. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات و موانع پیش‌روی انسان هم حاصل عدم‌درک بخش بینهایت‌طلب وجود اوست.

انسان بینهایت‌طلب زمانی که وجود خود را به‌درستی نشناخته و درک نمی‌کند، میل بینهایت‌طلبی خود را به کمالات چهارگانه پائینی معطوف کرده و از آنجایی که این کمالات قابلیت ذاتا بینهایت بودن را ندارند، درنتیجه انسان با سرخوردگی، ناامیدی، ناتوانی و یأس روبه‌رو می‌شود.

گرچه تمامی انسان‌ها این بخش جاودانه را در وجود خود دارند، اما بسته به اینکه تا چه میزان بینهایت‌طلبی خود را باور داشته و این میل را به کمالات بینهایت و مصداق درست آن معطوف می‌کنند، به شئون متفاوتی تعلق می‌گیرند. برای مثال انسانی که تمامی میل بینهایت‌طلب خود را به کسب کمالات جمادی یا علمی معطوف کرده، هرگز نمی‌تواند معنا و قیمت انسانی داشته باشد؛ به عبارت دیگر معنای حقیقی وجود هر فرد را آرزوها و آرمان‌های او مشخص میکنند و آرزوهای ما، اله یا معشوق‌های ما هستند؛ زیرا آرزوها، موتور حرکت قلب ما و معنابخش تمامی کنش‌ها و واکنش‌های ما هستند. البته تنها اله و معشوقی که قابلیت پر کردن و سیر کردن حقیقی وجود انسان را دارد، معشوق بینهایت یا همان الله است. درنتیجه معنای گزارۀ لا اله الا الله را میتوان از همینجا درک کرد. تنها اله کافی و حقیقی برای انسان الله یا همان معشوق و آرزوی بخش انسانی وجود ماست؛ زیرا الله یگانه موجود بینهایت جهان هستی است، که سرچشمه تمام کمالات و منشاء تمامی انواع هستی است.

پس انسان ذاتا عاشق خداست حتی اگر خود بر این حقیقت وقوف نداشته باشد. این معشوق بینهایت که سازندۀ انسان است، از خلقت او هدفی مدنظر داشته که همان رشد انسانی و بینهایت شدن است؛ یعنی کسب کمالات بینهایت برای بینهایت شدن یا به‌عبارتی شبیه شدن به خدا. خدا هدف خلقت انسان را عبودیت معنا کرده؛ عبودیت به معنای اطاعت بی‌چون و چرا برای تبدیل شدن عبد به معبود است. به عبارت دیگر خداوند که رب انسان است، قصد تربیت انسان را برای تبدیل شدن به مربی و کسب کمالات مربی دارد.

اما شبیه شدن به خدایی که بینهایت است و صورتی مادی ندارد، برای انسان مادی ممکن نیست مگر اینکه صورت و الگویی از او داشته باشد، الگویی که تمامی کمالات بینهایت را به صورت بالفعل داشته باشد و از خود بروز بدهد تا انسان با  تبعیت و اطاعت از او صفات بینهایت را کسب کرده و خود هم به بینهایت تبدیل شود. این الگوی کامل و نمونه اعلی را خدا در اختیار انسان گذاشته و از او خواسته که با تبعیت از این مربی معصوم و متخصص، به مقام مربی خود دست پیدا کند، مقامی که همان مقام خداگونگی یا به‌عبارتی خلیفگی خدا بر زمین است. پس پیش‌شرط رشد انسانی، تبعیت از مربی و مسیری است که خدا  معرفی کرده. این مربی معصوم و متخصص را ما با نام اهل‌بیت (علیهم‌السلام) می‌شناسیم. اهل‌بیت (علیهم‌السلام) اولین آفریده خدا و تجلی تمام صفات بینهایت او هستند و خداوند در قرآن به آفرینش و آموزش آنان پیش از آفرینش انسان اشاره کرده است. «الرَّحْمَٰنُ، عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الْإِنْسَانَ» تعلیم قرآن پیش از آفرینش انسان به همین متخصصان معصوم و مثل اعلای آفرینش صورت گرفته است. ایشان (علیهم‌السلام) همان متخصصانی هستند که خداوند به‌واسطه رحمانیت خود، برای پرورش انسان آفریده و مسیر رشد و تعالی انسان را نیز به آنان آموخته است تا انسان به محض آفریده شدن، توانایی و امکان بینهایت شدن را داشته باشد.

پس همه ما حاصل آفرینش اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بوده و با این وجودهای نورانی نوع رابطۀ وجودی داریم؛ رابطۀ حقوقی که همان رابطۀ مربی و متربی است و رابطۀ حقیقی که حاصل آفرینش ما از وجود آنان است و درواقع همه ما فرزندان اهل‌بیت (علیهم‌السلام) هستیم و برای رشد، نیازمند فهم این رابطه‌ایم.